Adı Temmuz...

" "Asla ağlamamalısın" der bir şarkı " der bir şiir.

2012-02-12T01:14:00.002+02:00

Bir gece ayın ışığında
İçimdeki en büyük parçayı
Sarılırken yokluğuna vermişim
Unutmuşum ayrılırken almayı

Kitaplarda, şarkılarda,
Açık ve şekersiz çaylarda
Aradım durdum yıllarca
Yıllarca aradım, durdum çiçeğe sonunda
Onu niyeti yokmuş meğer
Ne beni dinlemeye
Ne bana anlatmaya

Koşarak geldiğin yolu
Adım adım gitme
Hava soğuk
Hava çok yağmurlu.

son..

2012-02-10T00:48:00.001+02:00

En asil davranışı senden öğrendim,

Senin ormanında kaybolduğum gün.

Meğer yıldızlar da uzakmış sandığımdan,

Uzakmış kalbin gibi yıldızlar da.

Yakın zannetmiştim hani.

İşte o gün,

Gizli bir yemin ettiydim.

Aramızda kalsın demiştim Tanrı'ya

O yüzden haberin olmamıştı hiç..

İlacımı, çocukluğumun ulaşamayacağı bir rafa kaldırmamaya

Yemin etmiştim ki çok zordur yemin vermek Tanrı'ya.

Beni çocuk görünce izin vermişti O da,

Biliyordum bildiğini seni alacağı vakti,

Çünkü çok sevmeye başlıyordum seni.

Avucundan yıldızları serpiştirdi diye,

Ondan yakın zannettiydim belki.

Yıldızları ve kalbini.

Çok sevdiğim kadınlar çıkardı karşıma yol,

Senin ormanında sözü geçen kadınlar.

Ellerini uzattı onlar,

Tanrı ellerime değdi sanki.

Son için bir başlangıç gerekliydi

Düşündüm, yüz yıllarca düşündüm sanki

O yüzden mi yaktın

Ormandaki evimi..

kalemim yoktu

2012-02-07T23:25:00.000+02:00

"Adın geçiyor bir filmde"

Bir dükkanın önünden geçerken ben

Adın geçiyor içimden

Dur geçme

Deme gücümüz yok zamana

Geçme dur diyorum diyorum ama adına.

Bir hikayesi var kulağımda

Sesin yok ama.

Bir hikaye takılmış süzgeçe

Sen kalbimden akarken sinsice.

Ve ben şiirimsi diyorum bu anlara.

Yazmazsam öldürebilir beni kelimenin biri

Bu kar kıyametin öldürdüğü gibi karanfili.

Zihnim, senli anlar koleksiyoncusu

Zaman, hem en büyük düşman

Hem en yakın dost olmayı

Hangi ara kimden öğrendi?

Allah'tan ki sessiz bir film

Sessiz bir film Allah'tan ki.

Kahretsin, bir duyu olmayınca

Güçleniyor ötekisi.

ağzı açık bırakılan bir valizden..

2011-08-22T03:02:00.003+03:00

odamın kapısını kapatıyorum

duvarların dili var konuşuyorlar

üstelik hiç unutmuyorlar

üstelik beş tane duvar var odamda

dur bir daha sayayım yanlışlık olmasın

annem sabahtan beri mutfakta

bazen neden sürekli iş yaptığını düşünüyorum

biliyor musun

en kuvvetli uyuşturucu temizlik

yan etkileri yok değil ama

bizim prospektüs okuma gibi bir alışkanlığımız olmadı hiç

alt komşu tehdit ediyor çocuklarını

-şiddeti hafiflet hadi, geçirip insanlığın içinden-

kendi payıma düşeni yapıyorum

kahve içerken duvarlarla karşılıklı

alt komşuya beddua ediyorum

odamda yedi tane valiz var

içleri papatyalarla dolu

dökülüyorlar açık bıraktığım ağızlarından

kitaplıktaki kahramanlar tırnaklarını yiyiyor sonra

papatyalar balkondan alttaki çocuklara yağıyor

işte ben böyle

işte böyle..

biliyor musun

kapının arkasına asılı ceketleri

insan sanıyorum bazı gecelerde

kahramanlar sakinleştiriyor beni

içlerinden bir baba

saçlarımı seviyor

sonra ben hızla uyandığımda

gözlerim gibi parlıyor

birinci çekmecedeki en keskin bıçak

kesiyor sen tarafımı benden

bir elmanın çürüğünü ayırır gibi

ama içime düşen kurdu

bende unutuyor

yazdıktan sonra ölmek..

2011-08-21T17:57:00.005+03:00

yıllardır gitmek istediğim bir dünyaydı sanki
birkaç saati birkaç dakika olarak yaşayacağım
evet borçlandım başkalarının hayatına
bu olsun bedeli, unutur gibi yapmak

ilk defa kimse okumasın istiyorum
sular kesilirse diye doldurduğum bir kovam yok ilk defa
tüm yolları tıkamak istiyorum hayatla
belki bir çözümdür, bilmeden konuşuyorum işte ben
gözlerim dalarak koyu mavi bir denize balıklama
bir göl sevişirken, sonsuz bir denizle
ilk defa yazıyorum sana

kendime ceza verdim, ikinci tip
mahrum ediyorum senin yaptığın gibi
ama bir fark atıyorum hayata
çok artistik, ölüm karşısında

iki kadın var içimde ya da daha fazla
birini okuyorum deli gibi
ağlıyorum, yaşları severek
ama burnum akınca
kadiköy'de büfeden aldığım selpakla siliyorum
bir şarkı düşüyor dilime selpaktan
duyuyor musun?

saklayacaktım şiirleri
ama içimde kımıldıyor bir volkan
sel olursa yaşlarım
kendimden bir peribacası yapacağım.

bugün biraz..

2011-08-18T01:00:00.000+03:00

çok "ben" oldu, ben oldukça sadece insan oldu, belki de "sen" oldu diye düşünüp buraya yazamayacağım cümleler kurmaya başladım. korkuyorum. biraz.

bu sabah..

2011-08-11T14:47:00.001+03:00

dün dedim ki, "sonbaharı çok özledim"

kırmadı beni geldi

içtiğim kahveyi daha da anlamlı kılmak için

kalbimde müzik

ne iyi geldi..

B’aşk’alaşım..

2011-08-03T23:22:00.001+03:00

Bu satırları yazmak, valizimdeki “Turgut Reis” yapışkanını çıkardığım anda aklıma geldi desem yalan olur. Doğum sancıları dün gece başlamıştı. Ve ben beklemek için deli bir kadının kalp odacıklarına yatırmıştım kelimeleri. “Uyandım bembeyaz bir sabahtı, bu şehirdeki en sert ayazdı.” Hiç çekinmedim, hiç durmadım yazdım! Bilmediği bir şeyi bir mektupla öğrenemeyecek birine. Çünkü ben yaşarken, tepemdeki gökyüzünden sonra şahit tutulmuştu. Neyse. Hikayeyi baştan anlatayım en iyisi.

Uzun yolculuklarda cam kenarını severim. Hafif üşümeyi, tuzlu şeyler yemeyi, kuş numarası yapıp evlerin üstünde gezinmeyi, kulağımdaki müziği, her an hazır olda bekleyen kalemi,kağıdı, iki satır yazabileceğim dostu, aralarda dökülen kolonyayı, gittiğim memleketin insanı sanmaktan kendimi alamadığım muavinleri, kafamı omzuma yaslamayı, tuvalete gittiğimde ya otobüsü kaçırırsam paniğini, plakaları aklımda tutamamayı, şekersiz çayı, uyku kokusunu, ayakkabımı çıkarıp ayaklarımı toplamayı severim. Bu yolculuk da işte böyle başladı. Giderken İzmir’e, aya baktım, ağaçlara baktım. Bir şiir yazdım. Uçak yapıp birine yolladım. O da fikrini takıp uçurdu. Ben ise el salladım. Güneş doğarken uyuyakaldım. Gözlerimi açtığımda, kordondaki topuk seslerini uzaktan uzaktan işitmeye başlamıştım. Etrafa selamlar yollayarak vardım Kuşadası’na. Elbetteki ada hayalimden büyük bir yer çıktı. Çiçekleri sevdiğim için üfür üfür melisa koktu. “Babam ve oğlum”u sevdiğim için herkes öyle konuştu. Ben sevgiyle baktıkça, bir fincan kahve oldu hayat. Komşu kızın adı zannederken, kabuklarından yıldızları ayıkladığım çekirdeğin adı oldu çiğdem.. Zeus’ta yüzdüm. Tam beş derece ısıda. Artemis’te dans ettim hayallerle.. çiçekli elbiseler, anneanne hırkaları giydim. Kuyruklu yıldızın kuyruğuna takıldım bazı gece sahilde. Bir şarkıyı tuttum kulağından. Senden bana, benden sana, ondan bize, bizden ona.. hiç sinirlenmedim ayağıma yapışan kuma, kulağıma kaçan suya, üstüme damlayan dondurmaya, Silverdin’i olmayan eczacıya...

yeniden yeniden ve yeniden keşfettim alıştım sandığım şeyleri.

Midem bulanana kadar salıncakta sallandım, incir ağacının gölgesinde omuzlarının. .Ellerimin demir kokmasına aldırmadan hem de. Bağırarak Sezen dinledim,Jehan dinledim bağırarak. Yanımda bir başka deli. Bu yaz anladım. Öncem yoktu, sonram yoktu anladım.

Sav-aş(k)-ma!

2011-07-20T15:46:00.003+03:00

Bir şarkı yüzlerce kez dönüyorsa etrafımda,

Ve sorsalar "kimin şarkısı olmak isterdin" diye,

"O sensin..." kuvvetle muhtemel cevapsa,

Anlamaya çalışmak bu yüzden,

Dudağımın kenarındaki kıvrımın sahibi,

Kendimi yakalarken aptalca gülümsediğimde,

İp askılı bir özlemle alıyorsam senin aynanın tozunu,

Her sabah niyetliysem gülümsemeye,

Yattığım yerden görünen parlak bir yıldız,

Sana kocaman bir öpücük gönderdiyse,

Saatlerdir aynı koltukta oturup,

Ayaklarımı topluyorsam yokluğuna basmamak için,

Eski kutuları çöpçüye vermek aklımdan geçiyorsa,

En sevdiğim bardak kırılınca,

Nazar gitti diyorsam kocaman kadınlar gibi,

Kimseyle dövüşmemekse niyetim,

Yaşamaya hazırım demektir, bir şey dışında her şeyle...

Otobüste yaşlılara yer vermemek için uyuma numarası yaptığım yaşları geçtiysem

Yaşamaya hazırım demektir, bir şey dışında her şeyle...

Temmuzikibinonbir

İki Aşkın Alt Metni...

2011-07-19T00:05:00.000+03:00

Bugün ayın 22’si. Mevsimlerden son... Bahar demeye dilim varmıyor. Serin hatta soğuk bir Ekim...Bahar demeye dilim varmıyor çünkü sen tam iki aydır evimizde yoksun. Seni götürdüğümde, boğazımıza yapışan hava, şimdi kaçıyor sanki arkasına bile bakmadan. Hastanenin çamlıkları altında,sen serindesin. Öksürdükçe, tükürdüğün kana inat. Ben ise yanıyorum, içim buz tutarak.

Erenköy Sanatoryumu / Çakır pavyonu. Ve aklıma çakılan bir fotoğraf. Yolda yediğimiz simitten düşen, poşetin dibindeki susamlar gibi, kimsesiz. Kimisi sessiz.

1.80 boyunda, 59 kilo, 23 yıllık bir ömürdün sen o gün. Yılları iple çekerken, yolları aşıp gelemeyen bir çare’nin, kuyruğuna –siz ekini takmamdı gün.

Elmarka Menteşe Fabrikasının geçmiş olsun telefonu üzerine, omzumdaki binaya bir kat daha çıktılar.Kibar ama insafsız adamlardı. Sensizlik. Artık işsizdin de. Sessizlik.

Hastaneye yatışının on beşinci gününde, bahçede ilk görüşümdü seni. İlk görüş. Çok kısa. Söyleyemedim ya olanları. Söyleyemezdim de.

Borç alıyordum hayat kesemizden. Utanılacak ne var ki bunda?

Utanmıyordum hiçkimseden, en yakınlarımız biliyor, destekliyorlardı beni.

Gittiğin günden beri Neriman ve Nevzat Abi , bir komşudan fazlası oldular bana. Neriman akşam sabah seni sormak için uğruyor, Nevzat Abi de beni kardeşinden ayrı tutmuyordu.

Hastaneye yatışının on beşinci gününde, bahçede ilk görüşümdü seni. İlk görüş. Çok kısa. Söyleyemedim ya olanları. Söyleyemezdim de.

-O sıcak günler, yapış yapış, arka bahçemde çıkan savaşlarda, birbirini kovalıyordu.-

Neriman neredeyse her gün bizde kalır olmuştu. İçerenköy’e işi düşer olmuştu. Yolları aşar olmuştu. Birlikte gitmeyi teklif ettiğimde, erken gider olmuştu. Bahane bulma makinesi olmuştu Neriman. Uzun tırnaklı elleri ile aklıma bir soru işareti takıp, koşar olmuştu Neriman. Nevzat Abi daha yoğun çalıştıkça, Neriman özgürleşir olmuştu. Bir ay içinde de başka bir insan olmuştu. Ben de mi değişiyordum yokluğunda? Bilmiyorum. Aslında. Evet. Senden uzak kaldıkça, kendime uzaklaşıyor, herkese yabacılaşıyordum.

Bir ay sonunda, seni haftada bir kez görebileceğimi öğrenmek, o kadar iyi gelmişti ki bana. Birkaç kilo almış seni düşündüğümde sanki bir bahar esintisi aksak ömrümüzü kımıldatmaktaydı. Neriman’ın saçlarımı açtığımı fark ettiği o gün... Sana geldim.

--------------------

Saçları. Senin -öptüğünü gördüğüm- omuzlarını kapatmıştı bugün. Hüner. Mahallenin gözdesi. Senin gözbebeğin. En yakın arkadaşım, sadece bir sırrımı bilmeyen sırdaşım. Herkesin, hiçkimsenin bilmediği en az bir sırrı vardır değil mi?

Saçlarını açtığı o gün, anladım ki sana geliyor Hüner. Topla saçlarını Hüner diyemedim. Boynun yanar.

Postacı adımlarıyla geçti kapının önünden. Ben de geleyim deme hakkının olmaması. Ne kötü. Başka birinin getireceği bir habere muhtaç olmak. Ne kadar aciz! Oysa çok denedim yokluğunda Hüner’e anlatmayı. İkimiz de bilip sustukça, tükendiğimi... Geldiğimi bildiğini bilerek, seni görme ihtimalimin bile onu çıldırttığını her an hissederek, bardağı taşıran son damla olmak istedim. Sanatoryumun bahçesinde sadece çamlıklarla konuştuğumu, seni hiç göremediğimi söylemek istedim. Pavyonun camına bakmaktan boynumun tutulduğunu, bir kilo alabilmen için dualar okuduğumu... Söyleyemedim.

Abimin artan şüphelerinin bana kaçacak yer bırakmadığını biliyordum. Oysa “Son çırpınışımdın sen insanlar arasında.” Bilemezdin Metin.

Hüner yola çıktıktan birkaç saat sonra, dakikalar geçmek bilmiyordu. Hüner gelecek ve güzel haberler verecek diye bekliyordum. Ve ben uzaktan bakacaktım sadece, haberi kıskanacaktım Hüner’in dudaklarından dökülen. Seni göremediğim şu günler, beni delirtmek üzereydi. Paslı musluktan geçtim. Bardağın aynı yerdeydi . Ve ben o son damlaydım artık. Mahalledeki bakkal el değiştirdi, Sevim Ablanın tavuklarını katlettiler, Münir Nurettin Selçuk ilk defa televizyona çıktı Metin. İzledin mi? Şarkımızı söyledi, kaçırmadın değil mi?...

Uyuyakalmışım. Abimin gürültüsüyle uyandım. Hava kararmış. Hüner’e koştum.

Seni sordum. Yumrunun oturduğu boğaz hattımda boğuluyordum. Hüner, saçını savurdu. İyileşiyor dedi sadece. Devam etmesini bekledim. Yüzüme baktı. Gözüme bakma Hüner. Bakma gözüme.

Oturttu beni, çay doldurdu. O kaynar kaynar içerdi çayı. Ben ise soğuturdum çocuklar gibi. Dalga geçerdin sen hani. Aklımızdan geçtiğinden emindik Metin. Hüner ikinci bardağı doldururken, bardak çatladı.

Yerimden fırladım. Abimi bahane ederek eve geçtim. Önümüzdeki ay haftada bir kez görüşe çıkabilecekmişsin,Hüner söyledi. Yastığım, yaşla sarmaştı. Bilemezsin Metin.

----------------------------

Neriman günlerle birlikte, işte böyle, daha da değişti. Rol yapıyor gibiydi. Gözleri ayrı metinde, dudakları ayrı metindeydi.Her açışımda saçımı, her geçişimde sana doğru çıktığım yoldan, perdenin arkasından gözlüyordu beni. Üstümde onun gözleriyle geliyordum sana. Kalbimi kemiren sinsi duygularla. Çünkü sana geldiğimde, dünyanın en mutlu çocuğu gibi(ydim) olmak zorundaydım. Sevdiğin,karın,çocuğun,komşun,canın, ciğerin olmak istiyordum çünkü. Sen incecik bir çizgi üzerinde sevişirken hayatla, ben böyle planlar yapıyordum, biçare, hain.. Kaçak gibi yaşadım bir ay daha, nasıl geldim bugüne, bilemezsin sevdiğim.

-----------------------------

Hüner de öğrenmişti artık kaçak dövüşmeyi. Sevgisinden gizlemeyi...Ne büyük hüner değil mi Metin? Artık hiç farkımız kalmamıştı birbirimizden.Son görüşte, bir cesaret geldim Hüner’in peşinden. Çamlıkların arkasından izledim sizi. Evet, çok sevdiğim Hülya Koçyiğit gibi.

Gördüm ki, gittiğine değmiş, bize değmiş... Bugün ayın 22’si. 22 Ekim 1972.

Abimle helalleştim.Senin yeniden doğduğun güne kısmetmiş Metin.

---------------------------

“Son çırpınışımdın sen insanlar arasında.” Cemal Süreya

Sencil Olmak..

2011-07-16T17:58:00.003+03:00

Çenesinin titremesi gibi ağlarken dört günlük bir bebeğin,

Birbirine bu kadar yakın kavramlar çerçevesinde

Seni,beni,bizi ağlatamıyordu bencillikler silsilesi

Hep beni sev,

Hep beni öp,

Hep beni ara,

Hep beni izle,

Hep beni dinle,

Hep beni söyle,

Hep beni kovala,

Hep beni bul,

Ben

Ben istekleri

Geçtim bunları,

Geç bunları / anam babam..

Sencilim ben,

Sen ne dersen de,

Çünkü çerçevesiz

Çünkü konusu "aşk" olan bir resimim.

Sen de dene,

Bak gör, yıldızlar ne kadar güzel!

Ve anladım ki onları tükenen bir kalemin çizgisi ayırıyor..

2011-07-06T01:04:00.002+03:00

Hayatımda hiç düşünmeden karar verdiğim zamanlar olmadı. Sanki zihnim tükenmez kalemle ortadan ikiye bölünmüş gibi. Bir yanda artılar bir yanda eksiler not ediliyor. Önemsiz görünen şeyler de bile bu böyle. Evden çıkıyorum. Dışarısı çok sıcak olur mu? Ya birden rüzgar çıkarsa? Elime bir hırka alayım en iyisi. Yoksa şemsiye mi alsam? Şemsiye aklıma düştü, kesin yağmur yapacak. Alayım şunu da...

Sağdaki kestirme yoldan mı gitsem? Ya köpek varsa? Diğer taraftan merdivenleri çıkmak daha mantıklı sanki. Yolda hiç tek yürüyemedim bu yüzden. Sürekli içimden bir ses, konuşup durdu. Aylak gezmek istediğim vakitlerde bile, iyi ya da kötü bir arkadaş oldu.

Karar vermeyi kolaylaştıran şeyler de yok değildi tabi. Aralarında en güçlü olan şey: indirimler oldu.

Benden az giden, onlardan çok gelen durumlar...

Az para verip çok şey alınan, az emek verip çok sevgi görülen şeyler. Siz indirimleri sadece marketlerde mi oluyor sanıyorsunuz yoksa?

Onlar sadece en basit düzeneği oldu hayatın, yaşamsal faaliyetleri sürdürebilmek için... Artılar bölümüne ucuz fiyatlar, kaliteli markalar, kampanyalar, moda olan şeyler, kullanım süreleri eklendi durdu. Tabii eksiler de doluyordu bu esnada. Hatta başa baş gittikleri bile oldu.

Yüzlerce seçenek, şekere üşüşen karıncalar gibi, üzerime yapışıp durdu.

Bazı durumlarda dışardan destek alıyordum. Tavsiye üzerine seçilen kitaplar gibi... Bu sancılı süreç, tavsiye anından karar verene kadar olanki bölümü kapsıyor, genellikle yola düşmeden önce zihinde tamamlanıyordu . Mağazaya giriyor, kitabın adını söylüyor, tık kitabı alıyor ve uzaklaşıyordum. Gözüm başka seçeneklere kayacak gibi olursa, direkt kafamı çevirip, karar vermenin dayanılmaz hafifliği ile kestirme yoldan gidiyordum eve.

Filmleri kurcalıyor, Aksiyon, komedi, macera, dram, romatik komedi, bilim kurgu, fantastik ve bunların kombinasyonlarıya boğuştuktan sonra defalarca arkasını okuyor, kapaktaki oyuncularla bakışıyor, bir resimden medet ve işaret umarak seçim yapıyordum.

Küçük şeyler o kadar çok birikiyordu ki hayatın ceplerinde, bazen insan kendini bile bulamayacak gibi oluyordu.

Seçtiklerim mi yoksa seçmediklerim mi oluşturuyordu hayatımı bilemiyorum.

Çünkü şu an karınca da yok çevremde şeker de...

Zihnimin artı tablosunda kalan hayat, eksi tablosundaki ölüme direniyor.

Ve anladım ki onları tükenen bir kalemin çizgisi ayırıyor...

Benden çok, onlardan az giden durumlarda....

Minik bir serçe,sol anahtarı,nota..

2011-07-06T00:33:00.007+03:00

Minik bir serçe. Sol anahtarı. Ve bir nota.

Ben tepsi bile çalamam. Ama bir şarkı yeter benden beni çalmaya.

"Rindlerin Ölümü"ne..

2011-07-03T23:19:00.003+03:00

Hayali bir gramofondan

Münir Nurettin Selçuk

"Rindlerin Ölümü"nü okuyordu

Başımın üstünde bir yer açılıyordu

Gökyüzü büyüklüğünde..

Size..

Denize Atacak Bir Duygu Aradım Kalbimde..

2011-07-03T01:59:00.003+03:00

Bugün delinin biri dediğimiz kıvamda bir genç, rıhtımdaki çöp kutularından poşet içinde çöpleri yüklenerek, denize attı. Civardaki bütün çöp kutularının midesini boşaltırken, denizi kirletmekteydi hiç acımadan. Kenardaki martılar ve cinsini bilmediğim bir kuş türü mensupları hiç oralı olmazken, biz insancıklar da bir iki şaşkın bakış fırlattıktan sonra standart hayatımıza geri döndük. Biraz daha cesur civciv olsam, koşup koşup arkasından o genci, hem de poşetsiz bir şekilde denize itebilirdim. Ama tabloya bakıp, ah deniz vah deniz.. diye iç geçirmek üzereydim ki, gencin derdini dinlerken buldum kendimi. Birileri onu ikna etmeye çalıştı. Çöp kutularının karnı acıktı. Işıklar bana O'nu hatırlattı.(Hiç tanımıyordum oysa) Denize atacak bir duygu aradım kalbimde. Bulamadım. Sonra uzanıp Beşiktaş'ın orta yerinde bir taşa gözümün yaşını yüzdürdüm, gözüne doğru..

Dünya denilen şeye dair..

2011-06-23T01:44:00.003+03:00

Dünya kendi ekseni etrafında döner. Benim etrafımda döner. Senin etrafında döner. Yelkovan akrebi kovalar. Akrebin onu her üstünden geçtiğinde sokacağını bile bile hem de. Dünya akrep ve yelkovanın etrafında da döner. Umrumda bile değil, en uzun geceymiş, mevsimlerden neymiş.. Yazılar uçmaz kalır ama eskir. Duygular eskir. Yüzler eskir. Kızgınlıktan ısınmış bir asfalta, küçük bir çocuğun ağzından düşen bir sakız gibi, geçmiş, yapışır ayağının altına. Çektikçe uzar, uzadıkça gelir. En iyisi ayakkabını çıkar ve devam et yürümeye.. Sen devam etmesen de dünya dönecektir çünkü, hatta bir bakarsın yelkovan zehirli akrebiyle öpüşmeye bile başlamış!

Ruhumun Alt Metni

2011-04-24T12:02:00.003+03:00

Ne diyorum ben? Hadi bırakıp gidelim her şeyi.

Üstümüze atılan beton yığınlarından, tepesinden tükürdüğün gökdelenlerden kurtulalım, dört tekerleklilerden, iki ayaklı pençelilerden, hormonlu sebzelerden, grip olmuş meyvelerden, plastiği fazla bardaklardan, bir garip kokan kaldırımlardan, aç kurtlardan, ruh yiyicilerden, bağırmayı şarkı söylemek zannedenlerden, bağırmayı tartışmak zannedenlerden, sinirin gözyaşımıza kavuşma hızından, hayali biriyle kavga eden tüm siyasetçilerden, asansörlerden, yatağımdaki morlu lilalı şu örtüden, yüzyıllardır sürmediğim ojelerimden, iğrenç kravatlardan, ceketlerden, ütüden, beyaz ışıklardan, tuvaletlerdeki elini görüp peçete veren cihazlardan, tuttuğumuz kapı kollarından, girdiğimiz kollardan, koluna giremediğim anlardan, promosyonlardan, montlardan, kaybettim bir milyon şemsiyenin günahından, kemik ağrılarımızdan, kolay mutsuzluklardan, aptal yerine konduğumuz tüm reklamlardan, egolarından, hipotezlerden, çiçek alıp diken batıranlardan, günaydından aciz, gülmeyen ve aymayanlardan, komşunun çığlıklarından, komşunun çocuklarından, komşunun cinnetlerinden, evin altındaki marketten, her gün takılıp düştüğüm kaldırım taşından, kalbimizin kilidinden, duasız geçen gecelerden... Hadi kurtulalım.

Ne diyorum ben? Ruhumun alt metni budur yazıyor ellerim..

Dostuma merhaba...

2011-01-30T23:30:00.002+02:00

Sayfayı açıyorum. Eski bir dosta gider gibi. Siteminden korkulu, sıcaklığından mutlu. Beni yine aynı yerde karşılayacağından emin, bol kredili bir dostluk bizimkisi. İki eli kanda olsa koşturan bir dostluk. Bir bardak çay kadar harika. Ayder Yaylası gibi sonsuz. Anne gibi olgun bir dostluk.

Çocuk...

2010-10-23T00:51:00.000+03:00

Güzel çocuk, biraz deniz biraz yeşil çokça umut sokuyorsun kalbimden içeri, güzel diyarlar gibi, dağdan toplanmış bir çiçek gibi, hayat gibi, şükür gibi... İyi ki çocuk olmuşum, büyümemişim iyi ki beklemişim, çocukluğum gibi, çocuğum gibi... Elimde bir bavul, geldim toplamaya hayatın sihrini, ah ne çok sevdim seni, güzel çocuk, seni...

kırkıncı ikindi vakti...

2010-10-21T19:39:00.001+03:00

bugün kırkıncı ikindi vakti kaldı gerinde
içim doğduğumdan beri kuraktı
yağdın,
gürle...
kırkikindi yağmuru koydular adını
ben Anadolu'ydum artık
sustuk,
sadece.
her satır sen oldu,
her duam sana...
bensizsen de
yağmalısın
hızla
ve daha hızla...

işte bir an...

2010-10-03T22:42:00.002+03:00

Kalabalık bir caddede

Şahit oldum bir şeye

Bir dilenci,

Bir bebek,

Ben

ve Tanrı

...

Başka gören olmadı eminim

...

Arabasındaki bebeğe, öpücük atan gizliden

İçimi ısıtan inceden

Bir adamdı evet

Belki de görünmeyen

...

Bebek aldı öpücüğü

Sakladı pamuk yanağa

Biri gülümserken bihaber

Diğeri batıyor muydu yoksa

Daha da karanlığa?

...

biriktirdiğim mektuplar

2010-04-08T00:55:00.002+03:00

bir şehrin sancılarını duyuyorum,

her defasında seni doğuruyor.

kendi kuyruğunu yiyen bir yılan gibi aşk,

sen de biliyorsun.

başka rüyaların içinde arıyoruz birbirimizi,

en çok da kalbimiz tarafında.

bir yol çizerken su damlasıyla,

nehirlere karışıyor birden ruhumuz.

şimdi mektuplar biriktiriyorum,

uzakta, kalabalık ve çocukça

ve sadece

okumanı bekliyorum...

parçala(n)dım

2010-03-29T20:51:00.000+03:00

Elindekilerin çoğunu bile bile yitirdiğin anlar vardır bazen. Nedenleri karmaşık. Git derken gitme, hayır derken evet, var derken yok dediğin aslında. Terslerken sev dediğin anlar vardır. Tüm bu gel- gitler, sağlıksız saniyeler gibi görünür. Evet tuhaftır. Çünkü o anlar hayatın kırılma noktalarıdır…Böyle anlarda zamandan düşüşler ya da bir nevi hırçınlaşmalar yaşar insan. Kimileri kırılmaz sadece, kimileri… Paramparça olur. En büyük parça kimdedir peki?

Sancı..

2010-03-11T19:09:00.000+02:00

İzmit'in sisli gökkubbesinden, acımasız yeryüzüne savrulmuş bir kelebeğim.Mührüm..İki gün önce takıldı boynuma.Ruhum..Sanki bin yaşında.Çelişkili ve kısa da olsa yine de baharı getirmek istiyorum hayata.Ama çok cesur, biliyorum.Faniler söylemese de rüyalarımda görüyorum.Düşün ki şehir uykuda..Ben aynı sahnede,sana selam getiriyorum,uzak yakınlardan, sessizce..

eski bir şarkıyla...

2010-03-06T02:00:00.000+02:00

Uykusuz bir sabaha ayarsız bir ilmek atıyor dünya,

Çalıyor hırçın kadının şarkısı.

Her gece yüzüm değişir benim.

Tanıyamazsan utanma.

2010-01-18T01:45:00.002+02:00

Bazı masalların olmaz okuyucusu
Ve bu sonuncusu kaçışımın
Buradayım çoban yıldızı
işte tam burada
Kurtaracağım seni boynundaki ipten
Gökyüzüne koyacağım usulca
Meraklanma...

tanımak!

2009-12-23T23:49:00.011+02:00

neden hep kirletir aşkı sahibi
onu sahip yapmışken
sizde kalan kısmı köle sanki
ve bitmek bilmeyen derin karanlık bir yargılama süreci
saçları mı
elleri mi olur darağacı
dar gelen vücudunuza
yoksa bir başkası mı
başlar dolaşmaya
tanımak
ne kadar sinsi bir kelime
oldu zannettiğiniz anda
gizli bir pusudan fırlatır oklarını
hayat bu
nerde kan revan içinde kalır
belli mi olur?

iki şey

2009-12-17T00:26:00.002+02:00

Dün kendime "düşünmek" fiilini seçmiştim. Öncesiz ve sonrasız. Önceyi ve sonrayı düşünmek ya da herhangi bir şeyi, serbest...
Bugünkü fiil "yenilenmek" düşündüğün yerden başlamak serbest...

ustaya veda...

2009-12-01T21:20:00.004+02:00

bugün bir blogta gördüm şiirini...içim bir tuhaf oldu. bir türlü gelmeyen kış, geldi oturdu kalbimin ortasına...
ikibindokuzkasımotuz
ustaya veda...

kendi kaleminden:

parmağıyla ilkokul çantama tık tık diye vurur
cevizdendir, inegöl işidir kıymetini iyi bil derdi babam
küçük bir askerdim ben de
siyah önlüğümün içinde bembeyaz bir yürek
dökülürdüm yollara hava soğuktu okulum uzak
bir avucumda közde pişmiş sıcacık bir patates
hem beslenmeliyim hem üşümesin diye elim
değiştirirdim ara sıra çantamla patatesi
dikkat ederek çantama
cevizdendir, inegöl işidir kıymetini iyi bil derdi babam
babamın bilmediği bir şey vardı
her sabah çantamın içine bir gün doğar
ortasından ekvator geçer
ve masmavi gökyüzünde çantamın
güneyden kuzeye göçmen kuşlar uçardı
gülün bakalım bıyık altından şimdi siz
söylesem inanmayacaksınız
siz uyurken çantamın içinde Atatürk Samsun'a çıkardı
ve bilirdi yedi kere sekizin kırk iki olduğunu
bilmeseydi eğer bandırma vapuru Sinop Burnu'na çarpardı
ben bir türlü bilemedim aram hiç iyi olmadı hesap kitapla
nohut ve fasulyeden bir abaküsüm vardı
hesabını hâlâ verebilmiş değilim hayata
iyi şiir okurdum ama iyi resim yapardım
eyvah dediler bu çocuk adam olmaz
yazık oldu çantaya
cevizdendi inegöl işiydi...

Ahmet Uluçay

papatya..

2009-11-10T19:04:00.004+02:00

bir demet papatya masamda.. içten bir dost selamı.. o kadar şeffaf ki şaşırmıyoruz artık tevafuklara.. kavanozda bir demet papatya, üstünde yazan geleneksel vişne reçeline inat!

itiraf..

2009-11-06T16:17:00.001+02:00

zillere bastık haylazca
ruhunun camlarını kırdık kaçtık
yaktık bütün fotoğrafları
evet evet
yeniden başladık
çok zaman önce!

film!

2009-11-02T23:15:00.002+02:00

biliyor musun birileri var orada
hepsinin kalbinde taşıdığı bir gökyüzü
kimi sadece yakamozları süpürmekte
kimi güneşin doğmasını beklemekte

iki insan birlikte gökyüzünü görmeyi
hiç mi hak etmedi
üçüncü insan bir yıldız olup kayarken
dördüncü insan onu tutmaya çalışsa
ya da bencilce tutsa bir dileği
herkes yalnız bir taş mı yoksa
azami hızla düşen arza

ne yani
inanmıyor musun aşka
şimdi kimse birbirinin filminde oynamadı diyebilir misin bana
...

önsöz(ün)

2009-10-06T12:39:00.002+03:00

bir kitabın içinde buldum seni
aya en yakın yıldızın yalnızlık ve parlaklığında
uzandım, aldım ta oradan
kimseler görmedi aslında
en büyük kötülüğü yaptım kendime
saklamadım seni
iki zümrüdün tam içine yerleştirdim
göz bebeğine
...

" "

2009-10-03T10:17:00.002+03:00

hiç veda etmeden günleri doldurmuşum cebime
geleceğim ama biliyorum gün gibi
şimdilik "hala gelmeyen mektubunu buruşturup avucumda"
sonra öpüp kalbime bastırıyorum...
....
...

(" Piraye/ Nazım ")

keşke..

2009-09-10T01:14:00.062+03:00

hem kanı deli olanlar gibi romantik gelirdi yağmur
hem küçük çocuklar gibi heyecanlı damla damla
kocaman sular hayal edecek kadar büyük değildim ama
kocaman adamlar kadar bencilmişim yağmur
keşke sadece arap kızı baksaydı camdan
o kadar masum olsadı keşke insanlar..

tamamlanmış bir yaz'ı...

2009-09-08T03:12:00.004+03:00

Birisi bir söz söylerdi
Birisi çekmişti ellerini çünkü ellerinden
Söylediği söz müydü
Kalbini yakan kor olup da
Yoksa başka başka mıydı
Perde gibi açılırken gizleri

Bir zamanlar bildiğini sandığı şeyler
Şimdi can yakan bir hayal miydi
Uzaktaydı duvardaki şiiri yazan eller
Eller gibi uzaktı sesi, gülümsemesi
Yine de dost derdi
Dost diye sarılırken nicesine(!)
Kimi su gibi akıp giderdi işte

Bazen savaşamayacak kadar kırgın olur ya kalp
Belki de öyle…
Varlığını bile bilmediğin bir yaranın kanamaya başlaması gibi(!) aniden
Yine de vakur olmalı hayat dediğin
Her şeye rağmen...

Candan'ın şarkısından sonuçlar..

2009-09-07T00:40:00.000+03:00

birisi bana, birine kahraman demek ya da birini kahraman yapmak karşındakine büyük bir anlam yüklemek,sorumluluk vermek ve bencilce davranmaktır demişti.ne kadar da doğru.. belki kimse kimsenin kahramanı olmamalı dedim ondan sonra.. ya da zorla kahraman ilan edilmemeli birileri..kahramanlık gösteren kahramandır zaten."o" kahramandır zaten, sen kahraman kılmazsın onu.çocukluğumda annem kahramanımdı, büyüdükçe dünyada aramaya başladım onu, sonra filmlere kitaplara sardım, sonra baktım kendimmişim kahramanım.. herkes öncelikle kendi hayatının kahramanı olmalı bunu öğretti tüm gidenler.. benim gittiklerim de belki de sırf bunun içindi..kimbilir? ben şimdi ne kadar konuşuyorsam daha da fazlasını içimden konuşuyorum..mucizeler mi? onlara her zamankinden daha fazla inanıyorum ve bekliyorum..

Eylül gel-leri...

2009-09-01T10:05:00.018+03:00

yağmur sesinin aynı böyle olduğunu düşündüğüm, uzak çok uzak bir yerler gibi hem yabancı hem tam içteki insanlar gibi özlediğim, acımasız zamanlar oluyor şehrini...

ödül ve mim...

2009-08-24T08:32:00.013+03:00

Blogumda sana bir sürpriz var yazmıştı aydaşım Ay Kopuğu (Köpüğü) http://ayayli.blogspot.com/

İşte o an anladım mimlendiğimi.. Önceden çok okumuştum blogunda mimlenenleri..Bazıları çok zor oluyor cidden ki ben yazılarımda direkt kendimle ilgili şeyleri pek yazmam ama bu sefer başıma gelen bu ilk mimi heyecanla yazacağım sanırım=) Aaa bir de ödül varmış sanırım pek severim, hemen ekleyeyim onu da..

Sıra geldi mimeeee...

işte kendimle ilgili ilginç yedi şey:

_ Nutella yedikten sonra zeytin yerim

_Sol ayakkabımın bağı hep gevşek olur

_Kedilerden çokkk korkarım

_Kara kedi görünce, kuş görene kadar çaktırmadan saçımı tutarım

_6 aylık doğmama yorarım çokk sabırsızım

_Saat tik takı duyduğumda, kapı açık olduğunda uyuyamam

_ A Lot Like Love filmine takıntım vardır aklıma geldikçe izlerim

ben de bu zorlu görevi,

sevgili Hello Sanşayn, http://brcygmr.blogspot.com/

sevgili Kabuğundaki Pınar, http://pinargvn.blogspot.com/

bir de sevgili Keçi Ezgisi, http://mertcanc.blogspot.com/

size gönderiyorum.. Ödülünüzü de almayı unutmayın arkadaşlar..

Ay Köpüğü'ne(Kopuğu) sevgimle=))

iyimser bir yazı..

2009-08-20T23:25:00.010+03:00

çiçeklerini hiç göremediğim (belki de çiçekleri hiç olmayan) ama kokusunu çok sevdiğim bir ağaç tanıyorum(!)
ablam bugün bana dünyadaki en güzel koku insanın yavrusunun kokusudur dedi.. bu durumda bir ağaca fazlaca anlam yüklemiş oluyorum sanırım.. neyse=) anne olunca anlarım herhalde..
içinde bir şeylerin umudunu taşımak güzel, temizlik yapmak, dört tane çikolatayı ard arda yemek, saçlarını toplayabilmek, saçlarının olduğuna şükredebilmek, plan yapmak, bir bebeğe mama yedirmek, önceden hiç dinlemediğin bir şarkıyı dinlemek, düşünmek, bir hayatın içine açık bir pencereden girer gibi girmek, sonra o tıkış pıkış girdiğin pencerenin kocaman bir han kapısı olduğunu görebilmek, güzel...
telefonunuzu açtığınızda bir karşılama mesajınız var mı sizin de? neredeyse dokuz senedir telefonum ve de neredeyse hiç değişmeyen bir karşılama mesajım var benim...
" her şey güzel olacak..."

bilmem, belki de biraz iyimserim;)

kelimelerden bazısı...

2009-08-14T22:47:00.112+03:00

kelimeler en çok dilin ucuna gelirmiş,
kilit üstüne kilit vurduğunda sabır,
orada öylece dikiliverirmiş,
kocaman bir kalp tarlasında,
korkusuz bir korkuluk gibiymiş .

bir salıncak kurup hızlıca,
sallanırmış hatta
bir o yanaa
bir bu yanaa
gider gelirmiş usulca...
koca bir lokma gibi sonra,
ağzın içinde durunca
sevgi olur,kırık olur, özür olur kalırmış
ne acı ki hazır yutkunmaya...

ala...

2009-08-09T12:32:00.010+03:00

cisimler, renkler, kokular birbirine karışmakta
tenler uzakta.. ölüm değil hayat ayırmakta..
erimekte güneş altında bir buz gibi kaypak gizler,
kelimeler yaydan çıkan bir ok kadar acımasız,
can yakmakta...

rüzgara kapılması gereken şeyler...

2009-08-02T12:45:00.016+03:00

Bilgisayarın ekranına yansımam vuruyor.
Gözlerimin altı olduğundan daha çökük sanki.
Her şey üst üste yabancı kılıyor beni.
Gözlerimin rengi belli değil.
Bakışlarım anlamını yitiriyor.
Sana bir iki satır yazasım var.
Bilsem ki hamlığını ilk durakta bırakmışsın,
sana bir iki satır yazasım var.
Kelimelerle öpüp kalbinden
Hızla kaçasım var…
Sadece yapmak için yapasım var bunu.
Altında derin anlamlar gütmeden…
Sonucunu düşünmeden,
nedenine zihnimde bir anlam yüklemeden…
Seni içimdeki mezarlığa gömmeden az önce
Senden gidesim var…
İçindeki bütün kırıntıları süpürüp atmak istiyorum.
Sende benden hiçbir şey kalmasın istiyorum.
Yeni bir hayata başla…
Uzakta,
Çok uzakta…
Başka bir gözün içinde kaybolurken,
Başka bir göğün altında öperken bir alnı,
Yolunda yeni serüvenler…
Hadi…
Geç kalma…
Yeni bir hayata…

geri sayım...

2009-07-11T23:29:00.015+03:00

ben üfleyeceğim ve sönecek mumlar... her zamanki gibi acı bir tat yapışacak boğazıma ama gülümseyeceğim inatla...
benden başka kimse almayacak o tadı... benden başka kimse anlamayacak beni yine...
21 yaş... artık başladı 20'nin koluna girmeye rakamlar... hala hafif çekingen...sanki bir yabancının kolunda uzun bir yolu yürür gibi...
(okuduğum hafif serseri kadın yazar, bizim doğumumuzu anlatırken aslında henüz doğmadığımızı da söyler...
dünyanın bize hamile olduğunu...ne de güzel anlatmıştır...(belki de o yüzden o kadar geniştir karın bölgesi... ) )
dünya beni doğurduğunda, yan odada da senin doğmuş olmanı isterim...
ben bir sokak çocuğunu öperken yanağından, gelmiş olmalı sancısı...
doğar doğmaz sana anlatmak isterim, onun gözlerindeki uzak "Diyar"ı...

12 Temmuz 2009
Dünya'nın rahmine düştüm belki de...

Kalbimin Gündeminden...

2009-06-30T23:05:00.037+03:00

Hayatın ne kadar zor olduğunu düşündüğüm günlerdi... hele ki saygı kazanmak mı?
Çok zor...
Küçücük de olsa bir yere sahip olmanın bir kalpte, ya da anlık da olsa bir tebessüme yüzde...
Zordu...
Yelkovanın akreple öpüştüğü her anın bu kadar değerli ve anlamlı olduğunu ve bunun iş yerindeyken iki gün boyunca on iki kez dört gün boyunca da sekiz kez gerçekleşmesi için her an gözümün onlara kaydığı ve mahremiyetlerini istemeden ihlal edip, ömrümden geçtiğini unutarak sevindiğim anlar...
Başımın altındaki yastığın en özlediğim dostlarımdan biri olduğunu anladığım...
Nadiren geçip gittiğim o havadar ve havalı alışveriş merkezinin tam göbeğinde ama en sevimli mağazasında çalıştığım...
her sabah geçerken kitabevinin camından yazarları selamladığım, sonra mağazaya girip spiderman, ben10, barbie, polly, piglet ve bilumum oyuncaklarla konuştuğum, oynadığım, alınanları süsleyip yeni sahiplerine uğurladığım, boş anlarda scootera binip dünyay(m)ı dolaştığım...
henüz 18 günümü doldurmuşken ve ilk günlerde bir daha gitmeme planları yapıp, iki senedir ayağımı bile sokamadığım denizi, mavi bir leğene buz gibi su doldurup ayaklarım için ayağıma getirmişken,
evet...
ne işim var diyesim geliyor bazen...
ama bir işim var...
kendi irademle, şanslı yanımla bulduğum bir işim var benim...
uzakdoğu sporları halt etmiş,( tecrübeyle kısmen sabittir ) sabrı öğrenip ruhumu dizginlemekteyim...

Temmuz'u selamlamak üzereyken, Haziran'da son kez öpüşecek yelkovan ile akrep...
bu sefer gözlerimi kapatacağım küçük bir çocuk gibi söz...
=))

(yazının bir kısmını mağazadaki boş bir andan faydalanarak yazmaya kalkışan ben, gelen müşteriyi birkaç dakika sonra farkedince adeta canavar görmüş edasıyla irkildim. "hiiiiii.."
diye çıkan sesimin ardından müşteri kendini çok kötü hissedip, su içmem konusunda beni ikna etmeye çalıştı. kızarmış yanaklarım ve ayaklarımın altındaki magma eşliğinde kendimi toparladım... o kadar utandım ki defalarca özür diledim. özürlerden biri de unuttuğum taksit içindi :) )

aşk hala...

2009-06-16T11:49:00.011+03:00

yüzyıllardır yaşıyormuşum gibi,
benden başka kimse yok
ya da herkes burada,
göremiyormuşum gibi...

artık başlamak için sıfırım yok elimde
üstüste dizip her şeyi
gökyüzüne ulaşmak istermişcesine...

(ki aşk hala kendi kuyruğunu yiyen bir yılan gibi...)

hayat mı?

2009-06-10T23:09:00.045+03:00

geçen gün odamı toplarken bir sürü yazı buldum... kime ya da neye yazıldığını genellikle çok net hatırladığım hatta hangi odada ya da nerede yazdığımı, ne şekilde yazdığımı anı anına hatırladığım yazılar...
bir tanesi ortaokuldayken yazdığımdı mesela... kağıtlar yetmemiş poşetin üstüne yazmışım...
daha o zamanlar bile ne kadar dolmuşum ne kadar taşmışım... ve onu tutup saklamışım... o günlerden sonra iki ev değişikliğine rağmen kaybetmemişim... tam yengeç burcuyum işte... gerekli gereksiz ne varsa saklayan tiplerden...
yazılar, biletler, resimler, fotoğraflar, karalamalar vs. vs.
neden böyleyim peki?
hatırlamam için onlara ihtiyacım yok ki?
zaten unutmam ki hiçbir şeyi...
nereye gittiğimizi, ne giydiğimizi, ne içtiğimizi, ne dinlediğimizi, kimi gördüğümüzü, hangi şarkının ya da filmin aklımıza takıldığını, önünden geçilen bazı apartmanların adını, gördüğümüz çiçekleri, aldığımız kokuları, cebimizden çıkan paraları, yediğimiz şekerleri, bilet mi aldık akbil mi kullandık onu bile hatırlarım ki ben... kalbimin en çok acıdığı anlardan ya da kanatlanıp uçtuğu anlardan bahsetmiyorum ki burada...
fil hafızası da derler bu durum için aynen öyle...
o kağıtlardan birçoğunu attım...
belgelere ihtiyacı yok ki hayatın...

bu gidişat...

2009-06-06T22:36:00.004+03:00

beş bin yıl kadar önce

çocuktuk biz

şimdi de öyle gerçi

başladığımız yere dönmek üzereyiz

...

yanına aldığın tek şey

saksıda bir çiçek sadece

yine o filmi izledin en son

kahraman olmaya meylettin yine
...

benimse yanımda eski bir defter

içini açmaya gücüm yok mu ne

yanımdasın ya şimdi

o bana yeter

...

eski defterler

eksik kalır bazen

mesela gözlerini nasıl yazsın üstüne

ya da tuttuğunda elinde

nasıl hissetsin kalp atışlarını

seni görmediyse

öpmediyse avuç içlerini bir kere bile

...
nedensiz

ve isimsiz kalmalı hayatın o kısmı

boşluksa boşluk

görmeyiver gitsin

...

üşürken daha...

2009-06-04T22:16:00.015+03:00

bir duvar gibi aramızda yalnızlık
çatlaklı bazen
bazen çok karanlık
...
bir soğukluk girmiş gibi bakışların
aslında yok gibi ince bir çizgi
öyleyse niye üşüyoruz
ölür gibi
...

okyanusta halkalar...

2009-05-30T23:17:00.014+03:00

geceleri neden sıkkın olurdu ki
o umarsız sıkışık gündüzlerin?
sıcaklığını,
çocukken dediğimiz gibi
şeytan almış götürmüş olabilir mi?
pencerenin önündeki saksılar "o"na hasretken,
güneş hem kalbin(m)den batıp
hem kalbin(m)de doğabilir mi?
...
sıcaklarım soğukken bir zamanlar,
gündüzlerim geceye kaçamak..
sözcüklerim hüzünlü,
ellerim ıslak
ve gözlerim titrek
o masum çocuğu görene dek,
her şey son derece ürkek
...
içimde hiç duymadığım o sesin titreşimleri,
elleri ceplerinde, biraz serseri..
cesareti kendinden büyük olmalı,
kendisi hayattan iyi..
mengeneleri gevşetmeyi başarabilen bir sihir gibi...
...
demirden sağlam kalmalı kalbi..
temiz..
bazen demir gibi gri,
oysa pamuk şekerden pembe sanki
ve yumuşak en iç yeri...
...
akışkan... saatler...
oluklarında bir yağmur suyu gibi
suların önüne set çeksen de
gelip yolunu bulacak kadar
uslu, fazla ve samimi..
toprağına düşen her damlada
o eşsiz kokuyu,
yaralarına sıvazlar gibi sefkatli..
...
güneşi doğurabilecek kadar güneşli olmak
ya da batıramayacak kadar gülümsemek hayata
belki...
şehrin güneşi her gün orada
engel olamazsın ki
sonsuz gözlerinde dolaşırken sen
görememişsindir belki...
...
Temmuz'un her vakti güzeldir güneş.
adı?gülümserse bir anda...onda saklı..
şimdi karanlığı sevmiyor,
ellerinde binbir mum o yüzden..
ben o ışıkla ruhun(m)u gezdiriyorum aslında
o ise gülümsüyor,
inatla....
....
....

mimoza çiçeğinin mahremi

2009-05-27T18:58:00.014+03:00

hayat ruhunda çevirir sayfaları
sebepsiz bir telaşa kapılırken sen
anlamlandıramazsın olup biteni
yüzlerce yıldır hasret gibi
yüzlerce yıldır yalnız gibi
seni okurken uykusu gelse bile
gecenin ortasında fal taşı gibi
açıp dikersin bir rüyaya gözlerini

bazen karanlıkta ışık olur
bazen aydınlıkta kuytu olur, kaybolur
o an sonsuzluk tozuyla sıvazlamak isterken
ruhunun kesiklerini
ellerindekiler birden yok olur

ayışığına kayar gözlerin
uğultular pencere arası ürkütür
ve gece görünür
mimoza çiçeğinin mahremi
çünkü küskündür
çünkü bir çocuk gibi
ağlarsa çürür
kaçarsa ölür
güneş yüzleri

işte bu yüzden
sırf bu yüzden
delice severken çiçeklerini
ölesiye kaçarım ben
ve derin, hoyrat bir korku
ilk doğum günü pastamın mumları gibi
yakar gözbebeklerimi
ardında hep acı, yapışık bir koku bırakıp giderken

...

zaman mı?

2009-05-26T10:48:00.012+03:00

zaman en etkili ilaçtı
sorgusuz hatta susuz yuttuğumuz
ve en derin acıların baş düşmanıydı
...
değişiyor muydunuz siz de
kendinize şaşırarak delice
ruhunuzun terazisi
bozmuşken ayarlarını
yine o sarmıyor muydu yaralarınızı
...

aldığımız nefes bile fazlaydı belki bünyemize
zamanın sihirli elleri değmeseydi gizlerimize
...

not: belki de giz dediğimiz şeyi
o kadar da abartmamalı...

ben bunu neden yazdım?

2009-05-24T15:56:00.006+03:00

benim gördüklerim
değil onların gözleri
ve gözleriyle gördüklerini zannettikleri
değil bir şey
hiçbir şey değil belki
ve hiçbir şey olmaması
bir gün
her şey olmasına engel değil ki

senin kalbin
yeryüzüne yakın bir bulut gibi
ama kalp bu
kalp olması
yürek olması demek mi ki

(sisler
bir sabah
ansızın gider
...)

aynı(rı)lık...

2009-05-23T11:49:00.005+03:00

"uçurtmanın ipini bırakmadım."
zamanın kabından taşmasına izin verirken,
kalp atışlarımı ayak uçlarımda hissedene dek;
koştum, yorulmadım.
yanıma hiçbir şey almadım.
içimde bir dünya getirdim sadece.
bir yabancının izleriyle,
hislerimi kanattım.
sana inanmak için kıpırdarken dudaklarım,
sen duymadın.
...

söyle bana,
aynı deniz
ikimizi de aynı anda boğar mı hiç?

serin bir Mayıs sonu, sadece içimden geldi...

2009-05-20T13:51:00.001+03:00

bakıyorum da ardıma

çok çok eskilerde kalmış

belki on sekiz,

belki daha fazla sene önce..

bakıyorum,

kucağın hala orada.

"gelsem mi?" diye

bir an bile düşünmek,

ürkütüyor nedense...

kınalı kuzuna,

yoo hayır beslemiyorum öfke

çocukluğum kıskanır belki biraz

ama o da geçer büyüyünce,

geçer

değil mi?

şansıma...

2009-05-19T18:43:00.003+03:00

dudaklarıma anlık tebessümler düşürüyorum
ellerim göğe bakıyor masumca
derin bir nefes değil de
tüm anıları soluyorum sanki tek seferde
her gün
yeniden doğuyorum
ruhumdan geçen yüzler kadar güzelim
çok sevdiğim bahçedeyim Yağmur'la
hava kararmadan gelirim
belki haşlanmış mısır olur ocakta
belki tuz ve erik tezgahta
çocukluk arkadaşı olalım n'olur
fazlasını istemem zamanla
...

bana kapını kapatma...

2009-05-17T20:10:00.004+03:00

biliyorum, sen de kimsin diyeceksin şimdi

bütün sorulara hazırlıklı gelen

ama hep hazırlıksız yakalanan yağmura

annesinin topuklu ayakkabılarını giyip

büyüdüğünü zanneden bir kız çocuğuyum ben

...

bu kelimeleri yazarken bile

300'e vuruyor kalbim

öyle heyecanlıyım ki

şimdi ayağım takılıp düşebilirim

ya da tükürüğümle boğulabilirim

...

küçük hesaplar yapacak kadar

uzun değil hayatım biliyorum

o yüzden belki de

saklamıyorum gözlerimi

saklanmıyorum

...

akla her an düşebilecek kadar

küçük aslında burası

o yüzden

kapatma bana kapını

"kayıp"

2009-05-16T01:25:00.003+03:00

bir aşkın kör noktasıydı bu ,

belki de bir hayatın...

başka bir sokağa çıkan

,ayaz bir köşedeydin sen.

ve üşütmüştü yalnızlık,

olmayan ortak geçmişimizi

artık direnmemeliydin belli ki...

işte ben ilk defa

kendi ağzımdan yazdım bir hiçliği

belki bulsak ellerimizi

pusulamız olacaktı dokunuşlar....

kimbilir neleri kaybettik biz

kendimiz gibi...

beni bulur...

2009-05-16T00:21:00.005+03:00

Caanım Büşra şu alttaki yazıyı Efetur'da yazar. Tabi birazdan başına gelecekleri bilmez.Üsküdar'dan Beşiktaş'a geçmek için motora binerler E. ile. dışarı otururlar.

Büşra'nın yanında bir kadın vardır. ve kadın az sonra günün dumurunu yaşatacaktır.

Parfümünün ... marka olup olmadığını soracaktır önce, Büşra da hayır değil diyecektir. iyi ki de değildir çünkü kadın iğrençlikler abidesi olarak başlayacaktır konuşmaya...

- o parfüm aynı fare ölüsü gibi kokuyor.

-evde geçen gün aradım fareyi bulamadım meğer kardeşim sıkmış.

-kesin içerisi de kokuyordur.her yerde bu koku var.

-yahu insanlar da değişti çaya da tavşan kanı katıyorlar. (brrr... daha neler?! )

-biliyor musun kolada da fare b.ku varmış.

dzzzzzzzzzzz............................................

hatlar kopar gider.

E. yan tarafta şarkı söylemektedir.bir yandan da Büşra'ya sen bunları çekiyorsun der...

öyledir... doğru pekala...

Beşiktaş'a varılır. aradan sıyrılır. hızlıca gidilir.minibüse binilir.minibüs hareket edecektir.

son bir kişilik yer kalmıştır.ve o insan da...

motordaki kadın olur...

( yahu bi git..başka vasıta mı yok otobüsle git kağnıyla git sürünerek git...)

Büşra kahkahayı atar tabi...

ama kadın Büşra'ya hala fare kokusu alıp almadığını sormaktadır...

( Büşra kendinden 3. şahıs gibi bahsetmeyi sever. bu yazı da onun eseridir...)

bekle bizi İstanbul bir saatimiz kaldı...

2009-05-14T19:05:00.005+03:00

bindik bir alamate, gidiyoz gıyamete... gıyamet yar olmuş, çokoprens güzelmiş.. simit de yarım kalmış ama yetişirsek Beşiktaş'ta bir çay içeriz... bu arada Beşiktaş(k)lıları tebrik eder cimbomlular olarak saygıyla eğiliriz....haydi dostlar savuLun...
bunlar canım arkadaşım E.'nin sözleri. onun adı E.
şimdi izmitten-istanbula gitmekteyiz...
güneş yüzümüzü öpmekte...
E.'ye ithafen yazmak istemiştim ki daha duygusal olacaktı ama, olmadı...
bu arada farkında olmadan az önce onu aradım.bi de dönüp şaşırdım=)
=)))
İstanbul bizi özlemiş olmalı...

arza düşen harfler...

2009-05-14T11:57:00.002+03:00

Her gün uyandığımda renklerimi topluyorum bir bir etraftan
Bir yap boz gibi birleştirip ruhumun parçalarını
Heyecanlarımı doldurup boş raflarıma
Çaresiz geziniyorum
Bilmiyorum biri var mı boş ormanlarda
Bir pamuk şekere aldanıp
Bir uçurtmadan tutunacak
Beklentisiz oluyorum zamanla
Hem küçük bir çocuk kadar saf
Hem de yorgun bir ihtiyar kadar dolu torbalarım
Beni anlamanızı beklemiyorum
Hatta lütfen anlamayın beni
Anlarsanız sizden biri olmaktan korkuyorum
...

bu gece... (yoksa Dolunay mı var?)

2009-05-14T01:11:00.001+03:00

benim içimden kırılan son parçalardı bunlar
seni burada tutmamı sağlayacak,
gözünü boyayacak oyuncaklarım yok artık
içim titrerken yalanlığından
seni çekip alacak aydınlığım yok
...
şimdi o kırıkları
süpürdüm attım Dolunay'da
kalbime duru bir su akmakta
öylesine serin
öylesine şeffaf
öylesine yeni ki
hayalime kızmakta
...
gökyüzü ışıklarını serperken
çarşaf gibi bir deniz artık varlığım
gemiler geçiyor gözlerimden
çiçeklerim açarken baharda
en çok kendimi görüyorum aynada
gün geçtikçe
daha da fazla...

aslolan bir şey...

2009-05-13T15:22:00.003+03:00

bu bir işaret

başkasının yayından fırlayan bir ok gibi

önce sana sonra azami hızla "o"na uğrayan,

tüm anıları ve acıları çekip çıkaran cinsten

bilemeden hatta tahmin bile etmeden...

bu bir işaret

delilik sınırına yakın olmalı hayat

ve koca adamlar da

ağlayarak yemin edebilir

-kutsal bir his gibi-

sıyrılınca kalabalıklardan

sarılır belki "o"na

kimbilir?

bu bir işaret

eminim "o"nun da kalbi acıdı

uzaklardan yansıdı aynasına

senin yalvarışın...

...

(eski bir şiir.. yeniden su yüzünde.. ve ben hala, karşılaştığınız gün zamanın tüm anaçlığını göstermesini diliyorum.)

kırkıncı ikindi vakti...

2009-05-11T21:18:00.004+03:00

09-05-2009

2009-05-09T00:46:00.004+03:00

bir şehrin sancılarını duyuyorum,
her defasında seni doğuruyor.
kendi kuyruğunu yiyen bir yılan gibi aşk,
sen de biliyorsun.

başka rüyaların içinde arıyoruz birbirimizi,
en çok da kalbimiz tarafında.
bir yol çizerken su damlasıyla,
nehirlere karışıyor birden ruhumuz.

şimdi mektuplar biriktiriyorum,
uzakta, kalabalık ve çocukça
oku diye bekliyorum...

geleceğe notlar...

2009-05-07T23:39:00.003+03:00

ben çıplak ayak yürüyorum yollarda

ayağıma acın bata bata

dolunayda bir nefes yalnızlık çekip

ayağımdaki kanları

çimenlere siliyorum

o yol

uzak ışıkları rüzgarda öpüyor

bir

iki

üç

...

karşı komşu çocuğunun gözlerini kapatıyor

elleri

belki de

çamaşır suyu kokuyor

...

ben böyle yazmadım aslında

beni eksik tanı istiyorum

nedeni var elbette

parklarım

bahçelerimde

...

Hıdrellez...

2009-05-06T00:43:00.003+03:00

uzun zamandır müzik listemde bir değişiklik yapmadım.
hayatiyetini muhafaza etmesi bence en büyük etkenlerden biri ama,
gelin görün ki diğer büyük etken de bugün.
bu satırları okumanızla eş zamanlı olarak
şarkı der ki;

Bahar oldu aman
Al kese astım gül dalına
Adadım yarin adına
İki göz oda
Dağ yeşil, dallar yeşil
Uyandılar bayrama
Her gönül şen
Bir benim bahtım kara
Kokuyor buram buram
Fulyalar vakit tamam
Bir bana uğramadı
Bu bahar bayram
Ağlama hıdrellez
Ağlama be bana
Acı ektim yerine
Aşk yeşerecek
Başka bahara
Ne yolu var ne izi
Tanıdık değil yüzü
Dileğim Allah'tan
Aşk sözün özü
Sevdiğim yok,
eşim yok
Ağardı bir gün daha
Ey benim şans yıldızım
Gülümse bana
...
...
Söz: Sezen Aksu - Pakize Barışta
Müzik: Goran Bregoviç

Şans yıldızınızın gülümsemesi dileğimle...

Ruhunun Örgüsü

2009-05-04T21:48:00.002+03:00

o odada
defalarca
aşık olmuştur
o'na
o inanmasa da

düşünüyorum da
koskoca adam
olay olsa
esrarengiz
ülke olsa
Madagaskar
renk olsa
turkuvaz olurdu

zaman olmasa
sonsuzluk
zemin olmasa
uzay
zaman ve zemin olmasa
aşk olurdu

ama dediği gibi
ne lüzum var
aşkı tarife?

tı(nı)lsım...

2009-04-27T01:41:00.003+03:00

gözlerimi kapatıyorum
bir atlı karıncanın tınısı ve tılsımında
dönüyorum...
müzik kutusundan çıkan camdan balerin olmalıydım belki
aynı tını
aynı tılsım
dönüyorum...
kendime
sana
özüme...

sayım...

2009-04-23T22:55:00.003+03:00

gazetelere göz atıyorum
televizyona bakıyorum
bulaşıkları diziyorum
işleme yapıyorum
iğneyi elime batırıyorum yanlışlıkla
heh evet iyi, his kaybım yok
basılmamış kitabıma isim buluyorum
dalga geçiyorum kendimle
sorular soruyorum
tuhaf ki
bir de cevap veriyorum
yazılanları okumadan geçiyorum
mesajlara geç cevap atıyorum
ilaçlarımı içiyorum
soğuk
çok üşüyorum
birkaç saçma film izliyorum
sonra hiçbir şey olmamış gibi
rol yapıyorum
üzgünüm
üzgün müyüm?

Sezen'e...

2009-04-15T13:22:00.007+03:00

"tebdil-i mekanda ferahlık yokmuş aslında

acının yüz ölçümü yeryüzünden çokmuş aslında..."

Minik Serçe, Kraliçe ve bilumum mahlaslarını görmezden gelerek ona sadece Sezen diyorum
Bu kadar isabetli bir isim seçimini hayal kırıklığına uğratmayan Sez-en...

Her sözüyle kendimi bildim bileli içsel bir yolculuğa çıkmamı sağlayan, canım arkadaşım, yol arkadaşım...

Beni elleriyle uçurumun kenarına iten, "Bak ve gör neler oluyor, geri de durmayı da öğren deli cesaretini yitirmeden" diyen bir yandan da uçurumun aşağısında kucağını açmış beni bekleyen; ruhumun kutuplarını, kalbimin gel-gitlerini, dizlerimin yarasını sarıp sarmalayan..

Bilgisayarımın ekranında her gün her açtığımda beni karşılayan ve az önce ekrana yansımamı görüp aramızda tuhaf bir benzerlik olduğunu doğum günlerimizin sıralı olmasından başka bir nedene de bağladığım "o kadın"...
On iki yaşlarımdayken şu anda pek de önemli olmayan birine verdiğim hediye paketinin içinden "Gülümse" kasetinin çıkması olgunluğumsun sen...

Son zamanlarda şu en başa yazdığım cümleni düşünüyorum Sezen, yine haklısın sen.

Tebdil-i mekanda ferahlık yokmuş,

her kaçtığımda -en tuhafı da kendimi de götürdüğümü unutarak her kaçtığımda-

yine yolum kendime çıkıyor...

yine yolum sana çıkıyor...

...

( beni karşılayan fotoğraf...)

mevsimin gizil yanı...

2009-04-10T22:06:00.002+03:00

artık güneş uyandırıyor beni.

pastoral bir şiirin resmi gibiyim.

pencereyi açıyorum. ne güzel...

dışarısı içerden daha sıcak,

dışarısı içimden daha sıcak...

yazmam gereken binlerce cümle,

okumam gereken yüzlerce kitap var.

içimde bir sürü kadın,

ama hepsinin ortak çocukluğu var.

o kadınlar sade kahve içerken,

o çocuk iki büsküvi arasına çikolata sürüp yiyor.

kalabalık gibiyiz...
bir şarkı fısıldanıyor kulağıma

"ben bal arısı gibiydim senden önce

bak pervanelere döndüm seni görünce..."

pervanelere gidiyor aklım,

orada kalıyor.

öylece...

benim günüm nasıl geçer=)

2009-04-04T23:55:00.005+03:00

reca ederim yazımı sabırla okuyunuz=)
takip ediyorsanız eğer bilirsiniz ki Temmuz'da genelllikle şiirlerim yer alıyor. şimdi bu söyleyeceklerim ne kadar umrunuzda bilmiyorum ve saygısızlık etmek istemem ama umur boyutunuz umrumda da değil pek, şiirlerimi bencillik edip kendime aldım size de gelen baharla beraber gözlemlerimi sunmaya karar verdim...
iyi okumalar/ eğlenmeler !

bugün annemle uzun zamandan beri planladığımız hafta sonu gezimizi eyleme geçirmek için kolları sıvadık. ben İzmitteyken çeşitli müzelerin bilgilerini derlemiştim. anneme ajandamdaki notları aktardıktan sonra ki en çok heveslendiğim Sunay Akın'ın Oyuncak Müzesiydi, anneme pek cazip gelmemekle beraber temiz hava! alalım diye sahile gidelim dedik. bu sıradışı fikir inanılmaz geliyordu kulağa =)

neyse hazırlandık ettik derken annem gayet sessiz ve dikkatli bir şekilde evimizin kapısını açtı, bana fısıltılarla "asansörü hemen çekiyorum,kimse meşgul etmeden binmeliyiz çabuk ol, koş koş..." demeye başladı.bu gizli görev zaten ancak bu şekilde yerine getirilebilirdi...

binadan sağ salim çıktıktan sonra caddedeki bir " x çeyizlik eşya mağazasına" girdik.( reklam olmasın diye x yazmadım, gerçekten x adı hatta okunuşunu da yazıyorlar iks diye, Allah'tan ikis filan yazmıyorlar.beklenir yani... )

anne dedim, yapma, etme dedim. bana şimdi evleniyormuşum muamelesi yapacaklar dedim. dinletemedim. ki bizi yapmacık gülümsemelerle karşılayan kızlar sağolsunlar, beni haklı çıkardılar... bir ara daha fazla tencerelere dayanamadığımdan olsa gerek arka taraflara geçtim. bir de ne göreyim ta ta ta taaaaam işte huzurlarınızda "çamaşır yemiş bordo yılan! " bayıldım tek kelimeyle, böyle bir çamaşır sepetini ya bir zamanların F.Ü. ' sü alır ya da bir gün evlenirse sayın A.A. dramasız hocaya ben alacağım=)
bu nadide parçayı kaçırmamak için acar muhabir edasıyla sizler için görüntüledim.

mağazadan çıktıktan sonra minibüse bindik.öyle kalabalıktı ki minibüs en son binen süs bebeğinin ayağı kapıya sıkıştı." aaa ayağıııım" diye haykırışı Avrupa Yakasının bir zamanlar "oha falaan oldum" repliğine gayet paraleldi. neyse ayağını acısını çabuk unutmuş olacak ki yol boyunca mesaj sesi bize eşlik etti...

sonra annem yaşlı teyze numarası yapıp bir yer kaptı=)
ama ben ayakta ve kabak çiçeği gibi tam ortadaydım. biz ayaktakiler, kasalara istif edilmiş balıklardık. ama ben farklıydım... "ben kavuniçi balıktım."
bu cümlemin açıklamasını çok sonra yapacağım.
nasıl öğrenirsiniz orasını şu an bilemiyorum...
öğrenince lüfen bana iletin, sene kaç olursa olsun...
............
............

( not: üslubu besleyen Hello Sanşayn'a sevgiler... )

not...

2009-03-31T17:49:00.003+03:00

istisnasız her gün geçtiğim yollar gibiydi (n)
şimdi ise ben bir yolum...
eğer geçiyorsan,
dönüşte kaybolmaman için bir iz bırak...

bugünlerde bir tanelerim...

2009-03-21T23:21:00.005+02:00

bugünlerde çok derin anlamlar aramamaya çalışırken birçoğunun kelimesinin ardında, evrenin bir tanesi olan gerçek bir tanelerimin kelimeleri yine şu meşhuuur Osmanlı tokadı gibi çarptı hayatıma.

önce görme engeli olan bir insanın zihninde/kalbinde "mavi" kelimesinin nasıl sınırsız çağrışımlar yapacağını, ona "mavi"yi anlatmanın nasıl bir şey olabileceğini hissetmemi sağladı bir tanem...

ardından gerdanına rengarenk taşlar takan, içi deniz, dışı rüzgar, kalbi Kız Kulesi olan ve benim kalbine şimdiye kadar dokunamadığım ama var gücümle varlığına inandığım, güçlü hissetmemi sağladı bir tanem...

gecesinde yürüdüm, rüzgarından öptüm, kulağımdaki kadın "o kadın"dı elbet...bir baktım yıldızlar kadar uzaktım kendime diyordu bu sefer bir tanem...

yolları geçerken pembeliğini gördüm, kitap odaları otel odaları olacak dediklerini anımsadım.orada ne çok kişiyi bırakmıştım.odanın camlarından uçup gitmelerine izin vermemi sağladı bir tanem...

bugün gözleri doldu bir sırrımı biliyordu.kendiliğimden anlatmamı bekliyordu.kendimi cesur, farklı ve çoook değerli hissetmemi sağladı bir tanem...

rüyamdaki cümle...

2009-03-17T11:28:00.002+02:00

(rüyamda bir sürü cümle uçuşur gözlerimi açarım, kaçar gider.ama bunu yakaladım nasıl olduysa...)

"ağlamaklı akıllardı karıştırılarak bırakılanlar..."

a(l)danmak...

2009-03-10T22:09:00.005+02:00

artık herkesin herkesi aldattığını düşünüyorum.
artık herkesin beni aldattığını düşünüyorum.
bu şehir, artık başka bir insana açıyor kalbini.

sırrını bir tek ben biliyormuşum gibi davranan arkadaşlar, daha ucuzunu bulamayacağımı iddia eden pazarcı, bir tek Türkan Şoray'ı sevdiğini söyleyen Kartal Tibet, aç olduğunu söyleyen o çocuk...
yağmur yağıyor, başımda sinsi bir ağrı peydahlanıyor.hepsine aldanıyorum.aldanırım hep ben zaten...
köşeyi dönüyorum,
ağlıyorum....................................
boğazıma bir yumru dayanıyor.zırhımı çıkarıyorum.ne çok yorulmuşum...
anlık düşüşler yaşıyorum.herkes kadar çirkinim ben de. ama Attila kadar cesur olamıyorum.

Şubat'ın son gün hediyesi

2009-02-28T12:18:00.004+02:00

burada yollar çok karanlık.nadiren geçen arabaların ışıkları aydınlatıyor ıslak kaldırımları.sokaklarda genelde kimse olmuyor.ben dönerken, gün de dönmüs oluyor.genis yolun evli kısmından yürümeye çalışıyorum.diğer taraf karanlık... kırmızı başlıklı kızın kaybolduğu o kocaman orman geliyor aklıma.ister istemez ürküyorum...

sonra o yolları hayata benzetiyorum.kalıcı olan bir şey yok...ve öyle ya da böyle hep bir yere varıyor.yollar var."herhangi biri kaderimiz olabilecekken sadece biri kaderimizi belirliyor."

yoldan nadiren geçen o arabalar, bazen gerçek bir dostu hatırlatıyor bana bazen huzurlu bir aşkı.her ikisi de yolumu aydınlatıyor ne de olsa...

başlığı "dost hissedenlere..." olacaktı

2009-02-25T19:53:00.003+02:00

az önce bütün yazdıklarım gitti.sakinim... tipik Büşra bunda da bir hayır vardır diye hırçın halimi törpülüyor şuan...yazdıklarımın müsveddesi filan olmadığı için gerçek anlamda gitti onlar... sadece bir fotograf kaldı ardında.onu ekleyeyim kendimi teselli edeyim diyorum.birkaç cümle var aklımda,

...
sitemsiz aç kapıyı

...

rüzgar seni bana getirdikçe

...

hüzün değil huzur dolsun içime

...

ne zaman dinlersem aklımda olacaksın...

2009-02-19T23:56:00.007+02:00

(bazen susmak zorunda kalıyorsun hani. içinden attığın çığlıkları sadece aynı frekansı yakalayabildiğin insanlara duyurabiliyorsun. onlar ise usulca omzuna "farkındayız ve yanındayız" anlamına gelen ellerini dokunduruyorlar.her şeye rağmen yalnız olmadığını bilmek ne de güzel.)

önce Murathan Mungan'ı ardından da Müslüm Gürses'i anmak istiyorum.bu nasıl bir söz, bu nasıl bir söyleyiştir?
bu bir şarkı değil

olsa olsa insanın kalbine bıçağı tereddütsüz bir şekilde sokup kanırtan bir el,

geçmişini, geleceğini, şimdisini yakan bir alev topudur.

özeldir, çok özeldir.

bu yazı da nacizane bir tesekkür yazısıdır.öncelikle "ayne'l hayat"a...

hala aynıyım...

2009-02-12T14:42:00.005+02:00

şu yukarıdaki fotoğrafta tam olarak kaç yaşımdayım bilmiyorum.dayımların evi, taşınıyorlardı hani o gün...
aslı renkli tabi ki=) elimde bir iki tane balon ve "bonibon" kutusu var.ne de güzel olurdu değil mi? =))
ben aynıyım, hala yanan kırmızı ışıkları yakalıyorum.hala "sony" yerine " sooon-ya" diyecek kadar berbat bir ingilizcem var( daha doğrusu yok =) ) hatalı olduğumda gözlerimi dik dik açıp, dişlerimi sıkıyorum.iğne kokusunu hala sevmiyorum.saçlarımın tepeye doğru uzamasından endişeleniyorum.hala büyük hayallerimden biri dikiş makinemin olması.radyo-tv bölümünde okumak isteyenlere "aaa radyoyu yatak odasına koyarız" diyebilecek yaratıcılığımı yaklasık 15 yıldır koruma çabasındayım.hala yazıyorum söyle(ye)mediklerimi.
hala hala hala...

"burdayım"

2009-02-08T17:38:00.003+02:00

...
Uçarım ben içimdeki aşkla
Siyah beyaz renksiz pullarımla
Beni sevmeye kanatlarımdan başla
...
diyordu şarkıda.
ne zamandır bir şarkının, kalbimde bir "şarkı"dan daha oteye gittigini hissetmemistim.
semsiyemi kapatıp, yagmurda yürümemiştim.
düşünmeme savasımda zırhımı indirmemiştim.
bir mucizeye "burdayım" diye seslenmemiştim.

sana yazmışım...

2009-02-06T00:51:00.021+02:00

sana bir mektup daha yazmışım,
geçen gün Attila'nın kitabının arasında buldum onu
bulutlar geçti yeşilimden,
ama yağmadı yağmur bu sefer.

bilmeden seni aramışım,
hiçbirimiz bilmeden...
yine düşmüşüm bir ruh boşluğundan,
ölmüşüm biliyor musun?
çarpa çarpa...
parça parça...

evde, soğukta, yalınayak...
anılarını karıştırmışım gitmeden önce
ağlayarak...
sonra gitmişim.

dediklerini yapmışım bir bir
tükürmüşüm yüzüne
savurmuşum yüzüne
ve bir piç gibi bırakmışım onu
benliğime işlediğimi bilmeden...

metroya binmişim
saklamadan gözlerimi
tüm yüzlerden
seni kazımışım
sonra o uzun, kaldırımsız caddede
yürümüşüm
bir sokak arasında
harfleri senin için dizmişim
son kez(!)

şimdi göz gözeyiz
farklı bir yerdeyiz...
en büyük hayalimin
kelebek çizebilmek olduğu günler gibi
saf(tı) seni sevmek.

o bir parca gokyuzunde...

2009-01-20T01:52:00.007+02:00

ruhlar ruyalarda bulusur mu gercekten
ayaklarım gelmeye cesaret edemezken
yeryuzune degmeden topuklarım
gelebilir miyim yanına

ama soz ver sormayacaksın hicbir sey
sadece sarılacagız sımsıkı
Tanrı'ya bir kez daha sukredecegiz
bir armagan gibi suslerken susmalarımızı
sen
nereye sakladın ellerimi
onlar olmazsa
saramam ki yaraların(m)ı

2009-01-08T22:25:00.012+02:00

"sen bu yazıları okurken ben cok uzakta olacagım..." diye baslar hep veda mektupları, bu sefer oyle olmayacak.cunku zaten cok uzaktayım ben hem de her seye cok uzakta...insan buyudukce daha da yalnızlasıyor derler ya hep, dogruymus...kimse dokunmasın istiyor tek basınalıgına, kimse yanasmasın...gecmisini kanatır gibi su ana saplıyor hancerini...
sen yasarken, ben gercekten de cok uzakta olacagım sevgilim(!) sen bilmeyeceksin hic bakmadıgın gozlerim gercekten ne renk, ben de ellerini silecegim hayalimden... olsun bu kadarı da guzeldi...simdi buraya guzel bir sarkı yakısırdı o filmde, eger olsaydı tabi o kadar vaktimiz...
bunca zaman haritasız dolastın durdun dunyamda, yollarımı gosteren bir kagıt parcası var mıydı onu da bilemedim.ama biz istesek de... her neyse...
gelmek istersen, belki açık unuturum kapıyı...ya da bosver, o kadar sevgiyi hakettik mi biz?

"ayne'l hayat"a...

2009-01-03T21:51:00.003+02:00

uzak sandık
değillerdi
tuzaklara takıldı belli ki uçurtmalar
uçar sandık
düşüverdi gökten yağmur gibi
kurşun gibi ağır oluverdi
keşke parmağının ucundaki hüzün olabilseydim
hayata belki bir anlam giydirirdim
ama söz,
senin gibi bir sürü çocuğum olduğunda
Mostar Köprü'sünde yürüyen Gazze'yi
hiç unutmayacaklar...

belki gözümüze görünemeyen bir çocuk kapımızı çalıyordur birer birer...

2008-12-30T23:35:00.001+02:00

yeni kelimesi insanda hep güzel çağrışımlar yapmıştır.yeni bir ev, araba, iş, aşk bilmem ne bilmem ne...
yarın neyin yenisini kutlayacağız peki?
çok sevidiğim biri "eski dünyaya gelen yeni bir yıl"ı diyordu...
cadde cadde sokak sokak bu mu kutlanacak yarın da?
birileri, haritanın o kanayan yerinde, o gri sokaklarda acılar içinde koştururken, birileri, kutlama mesajı atmak için uzandığımız o cep telefonun ışığında bir hayat kurtarmaya çalışırken
hiç mi acımayacak içimiz?
ben yarın sessizce bir dua edeceğim, acın dinsin artık Filistin...
savaşsız ve hayırlı günlere
ışık ve sevgiyle...

iz

2008-12-23T01:27:00.003+02:00

Sokak bir suskunluğa daha hazırdı.
Ölmüştü belki de...
Bir bozacı geçiyordu dilsizliğinden, vallahi...
Bir de bir kadının! bir adamla! söylediği bir şarkı!
Sanki eti ayrılıyordu etinden.
Son kez bakmak istedi aynaya,
O'na olan benzerliğiyle yalnızlığını törpüleyebilmek için...

( Bir gün yolda yürüyordum
Bir şarkı duydum, kalbim acıdı.
Bu kadar.
Kadın böyle diyordu şarkıda
Kadın da ölüyordu şarkıyla...)

DİŞE DİŞ KANA KAN! ( sindrella ve peter pan sendromuna dair )

2008-12-11T16:24:00.002+02:00

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir gün canım çok sıkılırken ordan oraya ordan oraya zıplayıp kariyer planlarıyla ilgili bir sitede danışman bir psikologun çekici bir yazısını okurken buluverdim kendimi.ahali bilir ki kariyer de çocuk da planlarım yoktur:) peki ne anlatıyordu bu psikolog? eyvaaah dedim içimden.ben de mi yoksa? peki ya kadınların çoğu böyleyse? sırf kadınları ilgilendirmemeli canım, ben bulurum erkeklerle de ilgili bir şeyler ehi ehii =)

Siz hangi masallarla büyüdünüz bilmiyorum, favori çizgi filmleriniz neydi mesela? ne yazık ki 80lerin sonlarında doğmuş bir bebe olarak aklımda çok da bir şey kalmamış benim. şirinler, şeker kız candy, casper, peter pan, pollyanna, külkedisi, tom ve jerry derkeeen bir de baktık power rangers olmusuz, büyümüş eşşek kadar olmuşuz=))

yooo hemen "büyüyünce çizgi film izlenmez mi ya da masal okunmaz mı?" demeyin... olur elbette hem de daha şahane olur...ama şimdi o kahramanların farkında olmadan hayatımıza ne de çok yerlestiğinden bahsedeceğim...

bizim bu minnacıkken hayal alemlerine dalıp hayran hayran izlediğimiz Sindrella var ya çok da sütten çıkmış ak kaşık değilmiş. kendi gitmiş sendromunu bırakmış bize. ben onunla ilgili tüm fikirlerimi değiştirdim inanın...başta haklı gibi geldi, kim düşürdüğü camdan! ayakkabının peşinden yakışıklı bir prensin gelmesini istemez ki ya da hayatında sihirli bir dokunuşu, mucizeyi beklemez ki... alt tarafı bi çuval patates soyacaksın, eline mi yapışır, yerleri de bir vileda yap zaten dilin papuç kadar kötü ve üvey kız kardeşlerine de laf yetiştirirsinohh sonra otur bekle, hele o balkabagının at arabası olması yok mu bittiğim andır=)

hiiiç sorumluluk alma, kendine güvenmene gerek yok zaten prense güveniyorsun ya yeter de artar...risk almadığın için sonuçlar da seni ilgilendirmez...ohh kebap=)

al sana sindrella sendromu, dehlizlerinde boğulup gidersin artık, ee prense mi ne oldu?yok öyle bir şey, kandırmayalım kendimizi.ben dalarsam dürtükleyip uyandırın arada=)

sıra erkeklerdeee, onların da peter pan sendromu varmıs ( tayt giyme muhabbeti değil tabi=) )büyümeyi ve annelerinden ayrılmayı istemezlermiş.yok daha neler diye sesler duyuyorum sanki, tabi ki nadiren söyleriz bunu... ama çoğunun karakter acısından olgunlaşma sürecini tamamlayamadıgını biliyoruz.böyle durumlarda pollyanna çıkarsa şapkadan ne der erkek milleti:

"içimdeki çocuk benim daha sevimli olmamı saglıyor, onu kaybetmeyi istemem"

hadi bakalım bu seferlik de böyle olsun, biz de Sindrellaya dönüşen Külkedisiydik zaten=)

ŞİİRLER OLMASA ŞARKILAR GÜZEL Mİ HALA?

2008-12-10T21:42:00.005+02:00

"kamyonlar kavun taşır ben hep seni düşünürdüm
........................................................................................"
diyor şarkıda/ şiirde
üniversitede birinci sınıftaydım. şimdi yazarken sanki elli sene geçmiş edasına büründüm farkındayım kalbimin saçma ve unutulmuş çarpışından olsa gerek...
şimdi uzakta olan çok sevdiğim bir dostumun çok sevdiğim bir antolojisi vardı elimde.
"Elde var hüzün" derdi Attila İlhan, Nazım Piraye'ye seslenirdi, Behçet Necatigil, dokununca solgun bir gül olmasını anlatırdı. ne zaman ruj sürsem aklıma gelirdi.takılıp kalırdım bozuk bir plak gibi.
Cahit Külebi o kadar alışmıştı ki kamyonların kavun taşıması gibi olağan görürdü, onu düşünmeyi...
o zaman dalıp giderdim...

sonra şarkısını dinledim.
en çok da
artık bu şehir başkadır demesi yakıyordu canımı,
farkettim...

şiirler,
uçuşan kelimelerin el değmeden yakalanması gibiydi
şaşırtan, kafa karıştıran, kışkırtan, rol yapan, en yakın yabancılardı !
şarkılar ise
aldatan şiirlerdi
insan neden aldatıldığını bile bile
aynı şarkıyı tekrardan dinlerdi?

Bayrama dair...

2008-12-08T01:34:00.002+02:00

Bugün bayram için son hazırlıklar yapıldı. Şükürler olsun her şey yolunda. Annemle beraber börekleri yaparken son altı senedir duyduğum o cümle de başımızın üstünde yerini almıştı.
"yaptığın bana, öğrendiğin sana kızım" ( bir de anne olunca anlarsın vardı anmazsam ayıp olur=)
önceden ani çıkışlarım olurdu.bu sefer ses etmeden yufkaya şerit haline ıspanak koymaya devam ettim...
"bunlar gül böreği, sonra yapacağımız rulo diğeri ise bohça... harcına şunları kattık, o tepsi altlarını iyi pişirir mi, sabah pişirsek acaba vb. cümlelerle börekleri sevgimizle sardık=) ben test ettim gayet güzel olmuşlar...
kurban bayramları bir değişiktir benim için, dedem ölmeden önce onların bahçesinde kesilirdi kurbanlar... bazen izlerdim, belki de etrafıma korkmadığımı ispatlamak içindi bilmiyorum.ama bir keresinde belki de ben uydurdum hatta kesin ben uydurdum, kurbanın ağladığı gibi bir fikir kalmış aklımda...
gülmeyin, gerçekten öyle... o zamandan sonra gitmedim görmeye, etinden de yiyemedim pek...
yarın da böyle olacak eminim...

sabah içimde tuhaf bir kıpırtıyla uyanacağım
bir dahaki bayrama eksiksiz ve sağlıklı bir şekilde kavuşmamızı dileyeceğim...
iyi bayramlarınız olsun...

BAYRAM ÖNCESİ...

2008-12-05T01:42:00.004+02:00

Odamın ortasında bir valiz doldurulmayı bekliyor. Bez dolabımın fermuarı açık, cam açık, ışık açık...
İçimde bir şeyler kıpırdıyor. Buraya yazmaya başladıktan sonra kalem tutmayı unuttum. Hani bir günlük alacaktım diyorum kendime?
.......
öylece bırakıyorum bir köşeye yarın için hazırlanmayı bekleyen her şeyi, yazmak istiyorum her ne olursa olsun...
Tuba'nın odasından Kazım'ın "Ella Ella" sı duyuluyor. Süt annemi anıyorum...
bazen kendimi, sevgisini söyleyemeyen o kocaman adamlar gibi hissediyorum. ne tuhaf...
kesik kesik cümleler oluyor bunlar da, tam olan ne vardı acaba diye düşünüyorum. yergiler, çekememezlikler, küçük oyunlar, çıkar ilişkileri, erkekler,sabah uykuları, boş laflar, eğreti çocukluklar, kasıntı hareketler, yapmacıklık ve paralel duygulardan ne kadar sıkıldığımı farkediyorum...
(heeey beni anlayan birileri var değil mi?)

bayram tatili nedeniyle eve gidecek olmam heyecanlandırıyor beni.zaten her bayram sabahı karın ağrısıyla uyanırım. bayramlık sıfatını üstlenebilecek küçücük bir şey, yeni bir toka bile yeterlidir benim için, içimde Barış Abimin şarkısı geziniverir...
neyse bu yazının gidişatı hayra alamet değil.bayramın birinci gecesi kısmet olursa hem ağlar hem yazarım=)
otobüsü için saat sayan arkadaşlarım var
hayırlı yollarınız olsun
sağlıcakla gidin gelin...

AHH SU SİNYALLER OLMASA...

2008-12-01T01:02:00.006+02:00

son günlerde cok yogun dusunceler ıcınde olmamama ragmen oyle unutkanım kı artık kendımle dalga gecmeye basladım.sımdı bu kadar da olmaz dedirten cinsten iki "an"ımı paylasmak istiyorum. okuduktan sonra akli dengemden suphe etmezsiniz umarım...

gecenler de hazırlandım merkeze inecegim, bir işim var merkezde hem de cok onemlı...

kapıdan cıkarken soruyorum:

"ben merkeze neden iniyordum ? "

hatırlatıyor ev ahalisi, yuhh diyorum kendime. beynime anlık formatlar atılıyor sanki...

kısa bir süre sonra ayakkabı almaya gidiyorum carsıya. magazanın güler yüzlü calısanlarıyla sohbetten bir an sıyrılıp ayakkabı deneyecegim diyorum.ayakkabımı, hemen ardından corabımı cıkarıyorum.corabı montun cebıne koyuyorum nedense=)

ayakkabılar cok yuksek topuklu hicbirinde rahat edemiyorum.tesekkurlerımı sunarken ( magazayı talan etmek mahcuplastırıyor benı) ayakkabılarımı giyiyorum.

eve gelince corabımın tekinin olmadıgını farkediyorum.

tataaaammmmmmmmm...

corap montumun cebinden sinyaller yolluyor bana....

yok diyorum bu kadar da olmaz, hayretler icinde olsam da gülme krizine kapılmaktan alamıyorum kendimi=))

sanki bunları yapan benden cok ayrı, yabancı biri gibi hissediyorum basta.

sonra o kisiyi ne kadar sevdigimi hissediyorum.

sonsuz teşekkürler sunuyorum...

BENİ OKU =)

2008-11-29T14:16:00.004+02:00

Dün sabah güçlükle uyandım. çeşitli fotograflar çekmek için bir ilköğretim okuluna gitmem gerekiyordu. boşver dedi icimden bir ses, pazartesi gidersin... bir yanım da hayır Büşra kalk ve git, keşke cuma gitseydim diyeceksin sonra diye ona karşılık verdi.basucumda cıkan bulutta melek ve seytan kozlarını paylasıyordu sanki...

iyiler kazanır derler ya, nihayetinde uydum melege, kalktım gittim.
yer: izmit/ dünya bankası konutları

saat: 08.00

okulun adı: kuvayi milliye ilkögretim okulu

sınıf: 4-B

( GİRİZGAH )

kız gayet sevimli, burnunun ucu soguktan donmus olsa da caktırmayarak ufaklıklara bakıp gülücük dagıtmaktadır... uzaylı gibi karsılanma nedeni,

1.saclarının sarı olması ( bknz. ilerleyen satırlar )

2. kırmızı baslıklı kız gibi giyinmesi

3. o saatte abartmamaya calıstıgı halde gayet makyajlı olması

vs. vs. olabilir

heyecanlıdır, okul panosundan yetkililerin esgallerini ve isimlerini beynine kazır.

yine her zamanki gibi unutur bir cocuga yanasıp sorar.

- pardon müdür su kapıdaki mi?

( ouuu nokta atısı yapmıstır. )

- evet abla ooo

tin tin müdürün yanına gider.

-merhaba, nasılsınız.

- .............. ( ses yok, anlasılan nasıl olduguna hala karar verememıs... kızdan ıkıncı hamle gelir.)

-ben kocaeli üniversitesi sınıf öğ... öğğğğ ( anlar ki ise yaramayacak, müdürün gözleri soguk bir deniz gibidir.kız boguluuuuur amma kastı yaa... nihayet suya attıgı tas ufak halkalanmalar yapar.)

- hoca hanım gelsin, konusursunuz. ( kız da bilir hoca hanımla konusmayı, maksat protokol olsun, kibar kız ne de olsa...)

-peki, tesekkür ederim.

kız kosede beklemeye baslar.

yine dünyası yıkılacaktır basına.bu kız bu duygusallıkla nasıl ogretmen olacak ya?

bir cocuk gorur.( ayrıntıya gerek yok )

damlalar pıtııır pıtııır dokulur.

( METHİYE )

-hoca hanım geliir.müdür ona durumu anlatır.ne tatlı kadındır, bal kaymak masallah... kız boynuna atlamamak ıcın tutar kendını.

ve sınıfa girerler...

( SINIF AŞAR KASİDELERİ, DUAYA BAGLANIR :) )

kız en arkaya oturur.kızlar basına dolusur.
-ablaaa sen stajyer ogretmen misin? ( stajyeri nerden biliyorlar honkk! )

-ögretmenim sacınız peruk mu? ( yok gülüm valla gercek sac)

-ögretmenim yasınız kac? ( hmm 20 canım )

-ögretmenim adınız ne? ( Büşra )

-ögretmenimin de sırt çantası vaar. ( yaa evet... )

-benim ablamın adı da Büşra. ( aa ne güzel )

-biz su maymunu yetistiriyoruz. ( bismillahirrahmanirrahim, daha neleeer )

- ögretmenim deftere adınızı yazar mısınız? ( elbette... )

veda vakti yaklasmıstır.kızımız cekimlerini yapar.kafasını iki kez dolabın kösesine vurup alay konusu olur.boyle bırkac tanesını sıkı sarılıp deli gibi öpmek ister.onların yüzündeki ifadeyi alır, koyar cebine...

cıkar gider okuldan.

hat12 soforu sabah bindigi duraktan gecerken der ki ( genctir bu arada :) )

- siz sabah buradan binmistiniz.

(hobaaaaaaa, kız son donemlerde acayıp unutkandır, cevap sasırtmaz)

-hmm evet galiba

( film kopaaar burda )

kız umuttepeye varır.mandalina alır bir kilo.ellerinin mandalinadan turuncu, yapısık olmasını, mandalina kokmasını cok sever.coplerı ceplerinde biriktirir.yer de yer masallah... son zamanlar da pek bi istahlıdır zaten... kafede masada uyur kız.rüyasında 3 kurusluk operadaki tipleri goruyordur kii, biri gelir sarsaaar, uyandırır...

bu yazı da burda son bulur.

-SON- =))) yazmasam anlasılmıyordu sanki :P

2008-11-28T00:53:00.002+02:00

evet tam da orada olmak istiyorum. kırmızı kareli montum, sırt çantam, sıcacık botlarım belki şapka da takarım... ışıklara ulaşmak, dolaşmak, etrafa boş boş bakmak istiyorum.
eskişehir...
henüz tanışmamıza rağmen,
seni cok seviyorum.

2008-11-23T16:31:00.003+02:00

saat 16.31 i gösteriyor...

haydi gel gidelim Suna ablaya lalallaaaaa diyor Bülent Ortaçgil.

yanımda kuş Kant'ı arastırıyor.ben de bakıyorum arada.( Kant denirdi di mi cok acık sekerli caya, aklıma geliyoor canım mı cekiyor ne=)

yatagın oturdugum bolgesi cokmus durumda, tembelligim hat safhada...bir pazar günü daha bitiyor iste... bir mucize dilemeliyim belki de, bilemiyorum.

kasım bitmek üzere, ama bitmesin umudumuz.

olur mu?

sıraç'a...

2008-11-18T15:26:00.002+02:00

"bir yıldızda yaşayan bir çiçeği seviyorsanız, geceleyin yıldızlara bakmak hoştur. ve geceleri gökyüzüne bakarsın. her şeyin çok küçük olduğu gezegenimi gösteremem sana.. belki böylesi daha iyi. yıldızım senin için herhangi bir yıldız olsun. böylece gökyüzündeki bütün yıldızlara bakmayı seveceksin..." ( küçük prensten...)

gecenlerde bır cocukla tanıstık.adı Sıraç.oturduk toz elma cayı ıctık.o 11 yasına.ben 20.o bana ne de cok sey ogretti.kücücük parmaklarıyla fincanı kavrayıp üflüyordu.gozleri hep yerdeydi.büyüdüm artık utanıyorum dedi.baska isler olmalı diye düsünüyordu belli... o olgundu biz cocuktuk sanki... asık oldun mu dedım.olmadım dedı.hepsi cocuk gibi geliyormus.o baska liseye gider ben baska bı yere ayrılırız dedi.baglanmaktan mı korkuyordu o da benim gibi? neden korksun ki o hayatında hic kimseye baglanamamıstı ki... sadece bir abisi varmıs hayatta, o da cimrinin tekiymis zaten.cimri diyince cok parası var da vermıyormus degıl tabi.boyacılıktan ne kadar alırsa ıste.aksamdı soguyordu hava.ne zaman eve gitmen gerek dedik.2.5 liram var 5 olsun öyle dedi.amcasında kalıyormus.en cok o yoruluyor sabahtan aksama kadar ıste dedi.sana iyi davranıyorlar mı sorusunuun cevabı da bizi yanıltmadı..
"evet iyi davranıyorlar..."
sonra okudugu bir kitabı anlattı.anafikri caba harcamadan para kazanılmazdı.onun kocaman dunyasının kapısında sıkısıp kalmıs gibiydi her sey...
sustum...
bir anlasma yaptık.5 lira borc verdım.yetistirme yurdu acınca beni ögretmen olarak ise alacak söz verdi.gidiyordu.dünyamı basıma yıktıgının farkında bile degildi...
heey bi dakka dedim boyle olmaz kı opmeden vedalasmadan olmaz ki
optum yanaklarından, yüzüme hic bakmadı...
arada bır bulusup top filan oynarız belkı, belki bir ucurtmamız olur diye hayal ettim...
bize bir sırrını açtı
karıştı karanlığa...

2008-11-04T13:50:00.001+02:00

şuan yarı dolu bir odadayım
terkedilmişlik sonrası değişik bir sahiplenilmişlik kokuyor burası.
kimin ya da neyin nereye ait olduğu zaten çok ucu açık bir konu bence.hiçbir yere ait ol(A)muyoruz istesek de...
karamsarlık yok aslında üstümde, bu aralar bir şeyleri yoluna koyma çabasındayım sadece... belki bu durumun agresif yansımaları görülebilir üstümde ama geçici bir hal olduğunu düşünüyor ve umuyorum...
koyunların iyi güdülüp güdülmediğini ölçmek için sınav yapacaklar yine.senin bir şiirine satmak var tüm sınavları kanımda... ama törpülene törpülene birbirimiz olduk ya iyice...
tüm filmleri izleme, tüm müzikleri dinleme, sanat denizinde boğulup yeniden dirilme arzularımız bile bi süreliğine ( Yine ne yazık ki ) askıda kalacak büyük ihtimalle...
anayurdumuz geceye, kalbimi yazmak istiyorum mürekkebinle
harfler diziliyor yanyana
birini düşünen zihniyetleri kınıyorum
ama sen iyi ki çıktın karşıma
senin sayende doğuyorum...

benden sana...

2008-09-29T03:13:00.001+03:00

senin adın Temmuz,
ben ise sana varabilmek için tam yirmiyedi hafta erken doğan o küçük kız.
yirmi yaz geçirdim,
yapayalnız...
bir şair tanıdım,
şimdi o yüzden
Temmuz'da doğdum, Temmuz'da ölürüm belki
onun da bir oğlu olacak
adı Temmuz.